හැඳින්වීම: අප කවුරුත් හොඳින්ම දන්නා කතාවක්
මෙය මවාගන්න: තරුණියක් ඉතා උණුසුම් සහ පිළිගැනීමක් ඇති පවුලක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තු සහ සිහින ඇතිව අලුත් නිවසකට ඇතුළු වෙයි. ඒ අතරම, දශක ගණනාවක් තිස්සේ එම නිවස පෝෂණය කිරීමට, කැපකිරීම් කිරීමට සහ ගොඩනැගීමට වෙහෙස වූ මවක්, තම ලෝකය වෙනස් වන්නට පටන් ගන්නා දෙස නොසන්සුන්ව බලා සිටියි. කාන්තාවන් දෙදෙනෙක්. එකම නිවසක්. සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් අභ්යන්තර ලෝක දෙකක් එකිනෙක ගැටෙයි.
මෙය නැන්දම්මා සහ ලේලිගේ කතාවයි. ටෙලි නාට්යවල රඟ දැක්වෙන, පවුලේ උත්සවවලදී රහසින් කතාබහ කරන සහ වසා දැමූ දොරවල් පිටුපස නිහඬව විඳවන සබඳතාවයකි.
ශ්රී ලංකාව තුළ මෙම ආතතිය සාමාන්ය දෙයක් පමණක් නොව, එය "විය යුත්තක්" ලෙස ද සැලකේ. මෙම සබඳතාවයේ ගැටුම් ඇති වීමට අප කෙතරම් හුරු වී ඇත්ද යත්, "ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ?" සහ වඩාත්ම වැදගත් දෙය නම් "මෙය අනිවාර්යයෙන්ම සිදුවිය යුත්තක්ද?" කියා අප කලාතුරකින් විමසා බලමු.
වසර විස්සකට වැඩි කාලයක් පුරා ශ්රී ලාංකික පවුල් සිය ගණනක් සමඟ කටයුතු කර ඇති මනෝ විද්යාඥයෙකු ලෙස මට ඔබට වැදගත් දෙයක් පැවසීමට අවශ්යයි: මෙම ගැටුම වළක්වා ගත නොහැකි දෙයක් නොවේ. එය අපගේ සංස්කෘතික ජාන (DNA) තුළ ලියා ඇති දෙයක් ද නොවේ. මෙය කිසිවෙකු ප්රකාශ නොකරන මනෝවිද්යාත්මක බලවේගවල ප්රතිඵලයකි. එම බලවේග වටහා ගත් පසු, ඒවා වෙනස් කළ හැකිය.
අද මම ඔබව එම මනෝවිද්යාත්මක මූලයන් හරහා රැගෙන යාමටත්, සෞඛ්ය සම්පන්න සීමාවන් ගොඩනැගීම සඳහා ප්රායෝගික මෙවලම් ලබා දීමටත් බලාපොරොත්තු වෙමි. එමෙන්ම එකම පවුලකට ආදරය කරන කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු අතර ඇති මෙම බැඳීම, නිවසක පවතින ප්රබලම සන්ධානයක් බවට පත් කළ හැකි ආකාරය පෙන්වා දීමට ද මම කැමැත්තෙමි.
1 කොටස: ගැටුමේ මනෝවිද්යාත්මක මූලයන් අවබෝධ කර ගැනීම
ඕනෑම ප්රශ්නයක් විසඳීමට පෙර, එය සැබවින්ම පැමිණෙන්නේ කොහෙන්දැයි අප පළමුව තේරුම් ගත යුතුය. මගේ සායනික අත්දැකීම් අනුව, නැන්දම්මා සහ ලේලි අතර ඇති වන පෙනෙන ගැටුම්, අපට ඇසෙන මතුපිටින් පෙනෙන පැමිණිලි ගැන නොවේ — "ඇය හරියට උයන්නේ නැහැ," "ඇය සල්ලි නාස්ති කරනවා," "ඇය මගේ පුතාව මගෙන් ඈත් කරනවා."
මේවා රෝග ලක්ෂණ පමණි. හේතු නොවේ.
බොහෝ ශ්රී ලාංකික මව්වරුන්ට — විශේෂයෙන්ම තම ජීවිතය නිවස සහ දරුවන් වෙනුවෙන් කැප කළ අයට — ඔවුන්ගේ අනන්යතාවය පවුල තුළ ඔවුන් ඉටු කරන භූමිකාව සමඟ තදින් බැඳී පවතී. ඇය මවක් පමණක් නොවේ. ඇය නිවසේ සංවිධායකවරිය, තීරණ ගන්නිය සහ නිවසේ හැඟීම් සමබර කරන ප්රධාන සාධකයයි.
පුතෙකු විවාහ වූ විට, මනෝවිද්යාත්මකව ගැඹුරු දෙයක් සිදු වේ. මවට ලේලියක ලැබුණා පමණක් නොවේ. ඇය තම වටිනාකමට තර්ජනයක් ඇති වන බව — බොහෝ විට යටිසිතින් — වටහා ගනී. ඇයගේ ස්ථානය, ඇයගේ බලය සහ ඇයගේ ආත්ම අභිමානය අභියෝගයට ලක්වන බව ඇයට දැනේ.
මෙය ආත්මාර්ථකාමීත්වය නොවේ. මෙය "අනන්යතා තර්ජනය" (Identity Threat) ලෙස හැඳින්වෙන ගැඹුරු මානව මනෝවිද්යාත්මක ප්රතිචාරයකි. අපගේ අනන්යතාවයට තර්ජනයක් ඇති බව මොළයට දැනෙන විට, එය ශාරීරික අනතුරකදී මෙන් ම හැඟීම් ක්රියාත්මක කරයි. මව ආරක්ෂාකාරී වීමට, විවේචනය කිරීමට සහ පාලනය කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ ඇය නරක පුද්ගලයෙකු නිසා නොව, ඇය යම් මට්ටමකින් බියට පත්ව සිටින නිසාය.
මෙය වටහා ගැනීමෙන් හානිකර හැසිරීම් සාධාරණීකරණය නොවේ. නමුත් එය කරුණාව සඳහා දොර විවර කරයි — සුවපත් වීම ආරම්භ වන්නේ කරුණාව ඇති තැනිනි.
දරුවන් පවුලේ නිවස හැර යන විට දෙමාපියන් අත්විඳින ශෝකය, හුදකලාව සහ අරමුණක් නොමැති වීම මනෝවිද්යාත්මක සාහිත්යයේ "Empty Nest Syndrome" ලෙස බොහෝ කලක සිට ලේඛනගත කර ඇත.
ශ්රී ලාංකික සමාජය තුළ මෙම සංක්රාන්තිය හඳුනාගනු ලබන්නේ කලාතුරකිනි. අපි විවාහ උත්සව උත්කර්ෂවත් ලෙස සමරමු, නමුත් ඉන් පසුව ඇතිවන නිහඬ ශෝකය ගැන කතා නොකරමු — "මගේ පුතාට දැන් මා කලින් මෙන් අවශ්ය නැතිනම් මම කවුද?" කියා තමන්ගෙන්ම විමසමින් උත්සවයෙන් පසු රාත්රියේ නිදි වර්ජිතව පසුවන මව ගැන අප කතා නොකරමු.
මෙම ශෝකය හඳුනාගෙන එය කළමනාකරණය නොකරන විට, එය අහිතකර ලෙස නැවත මතු වේ. එය අධික මැදිහත් වීමක් බවට පත් වේ. එය නිරන්තර දුරකථන ඇමතුම් බවට පත් වේ. එය ලේලිගේ ඉවුම් පිහුම්, ඇයගේ දරුවන් හැදෑරීම සහ මූල්ය තීරණ විවේචනය කිරීම බවට පත් වේ. මැදිහත් වීමක් ලෙස පෙනෙන දේ, එහි මනෝවිද්යාත්මක පදනම වන්නේ සැඟවුණු ශෝකය සහ පාඩුවයි.
මෙම ගැටුමේ තුන්වන ප්රධාන මූලය වන්නේ සන්නිවේදනය බිඳ වැටීමයි — විශේෂයෙන්ම අවශ්යතා සහ හැඟීම් සෘජුව ප්රකාශ කිරීමට ඇති නොහැකියාවයි.
බොහෝ ශ්රී ලාංකික පවුල්වල සෘජු බව (Directness) සංස්කෘතික වශයෙන් ප්රතික්ෂේප කරනු ලැබේ. අපි ඉඟි කිරීමට, නිහඬතාවයෙන් පණිවිඩ දීමට සහ වක්ර ප්රකාශ හරහා සන්නිවේදනය කිරීමට හුරු වී සිටිමු. මෙය මනෝ විද්යාඥයින් පවසන "වක්ර ආක්රමණශීලී හැසිරීම්" (Passive-aggressive behavior) සඳහා පසුබිමක් නිර්මාණය කරයි.
තමන්ව ගණන් නොගන්නා බව හැඟෙන නැන්දම්මා කෙනෙකු "විවාහයෙන් පසු මට මගහැරී ඇති බවක් දැනෙනවා" යැයි සෘජුව නොකියයි. ඒ වෙනුවට ඇය පවසන්නේ, "දැන් ඉතින් මේ නාකි ගෑනිව කාටවත් වැඩක් නැහැනේ" යනුවෙන් හෝ කෑම මේසයේදී වැරදි සෙවීම් කරයි.
පාලනය වන බව හැඟෙන ලේලියක "මට මගේ නිවස තුළ පෞද්ගලිකත්වයක් අවශ්යයි" කියා නොකියයි. ඒ වෙනුවට ඇය පොදුවේ ආහාර ගැනීම මඟහරියි, සන්නිවේදනය අඩු කරයි සහ මානසික පවුරු ගොඩනගා ගනී.
දෙපාර්ශවයම අවංකව කතා නොකරයි. දෙදෙනාම පීඩා විඳිති. නොකී වචන සමඟ ඔවුන් අතර දුරස්ථභාවය තව තවත් වැඩි වේ.
තවත් එක් මනෝවිද්යාත්මක ක්රියාවලියක් මෙහිදී දැකිය හැකිය: "ත්රිකෝණකරණය" — එනම් ගැටුමක සිටින දෙදෙනෙකු එකිනෙකා සමඟ සෘජුව කතා කරනවා වෙනුවට තෙවන පුද්ගලයෙකු මැදට ඇද ගැනීමයි.
මෙම සබඳතාවයේදී, එම ත්රිකෝණය වන්නේ සෑම විටම පාහේ පුතායි. මව ලේලිය ගැන ඔහුට පැමිණිලි කරයි. බිරිඳ ඔහුගේ මව ගැන ඔහුට පීඩනය පිට කරයි. පුතා — සියල්ලන්ම සතුටු කිරීමට උත්සාහ කරමින් — තමාගේම නිවස තුළ මානසිකව විඩාවට පත් වේ.
මෙම ත්රිකෝණකරණය ගැටුම විසඳන්නේ නැත. එය ගැටුම තවදුරටත් ගැඹුරු කරයි. කාලයත් සමඟ එය පුතාගේ විවාහය, මව සමඟ ඇති සබඳතාවය සහ ඔහුගේ මානසික සුවය විනාශ කරයි.
2 කොටස: සෞඛ්ය සම්පන්න සීමාවන් යනු මොනවාද — ඒවා වැදගත් වන්නේ ඇයි?
"සීමාවන්" (Boundaries) යන වචනය අපේ සංස්කෘතිය තුළ බොහෝ විට වැරදි ලෙස තේරුම් ගනී. බොහෝ අය එය ඇසූ විට සිතන්නේ: තාප්ප, දුරස්ථභාවය, සීතල බව හෝ ප්රතික්ෂේප කිරීම කියාය.
නමුත් මනෝවිද්යාත්මක සීමාවන් යනු එය නොවේ.
"සීමාවන් පැනවීම යනු ආදරය අඩු කිරීම නොව, ආදරය රැක ගැනීමට වැටක් ගැසීමකි."
සෞඛ්ය සම්පන්න සීමාවක් යනු හැසිරීම, පෞද්ගලිකත්වය, තීරණ ගැනීම සහ හැඟීම් සඳහා වෙන්වූ අවකාශය පිළිබඳ පැහැදිලි, ගෞරවනීය එකඟතාවයකි. සීමාවන් මිනිසුන්ව ඈත් කරන්නේ නැත. ඒවා සබඳතා වර්ධනය වීමට අවශ්ය ආරක්ෂාව නිර්මාණය කරයි.
මෙසේ සිතන්න: පැහැදිලි සීමාවන් නොමැති විට, සෑම ගනුදෙනුවක්ම බල අරගලයක් විය හැකිය. සීමාවන් ඇති විට, සෑම කෙනෙකුම තමන්ගේ භූමිකාව, තමන්ගේ අවකාශය සහ වගකීම් දන්නා බැවින් අනවශ්ය ගැටුම්වලින් තොරව සබඳතා පවත්වා ගත හැකිය.
- අඹුසැමියන් ගන්නා තීරණ දෙමාපියන් විසින් ප්රශ්න කරනු ලැබේ හෝ වෙනස් කරනු ලැබේ.
- පෞද්ගලිකත්වයට ගරු නොකෙරේ — මූල්ය කටයුතු, පෞද්ගලික කරුණු සහ දරුවන් හැදෑරීම මුළු පවුලම සාකච්ඡා කරන දේවල් බවට පත් වේ.
- හැසිරීම් පාලනය කිරීමට මානසිකව බලපෑම් කිරීම (Emotional manipulation) උපකරණයක් ලෙස භාවිතා කරයි.
- වෛරය හෝ අසහනය නිහඬව ගොඩනැගී හදිසියේ පුපුරා යයි.
- සෑම පුද්ගලයෙකුම තමන්ගේ භූමිකාව ආරම්භ වන සහ අවසන් වන තැන දනී.
- අමනාපකම් සෘජුව, සන්සුන්ව සහ දොස් පැවරීමකින් තොරව විසඳා ගනී.
- අඹුසැමියන්ගේ විවාහය පූජනීය හා පෞද්ගලික අවකාශයක් ලෙස ආරක්ෂා වේ.
- සීයා, ආච්චි සහ අනෙකුත් ඥාතීන්ට පවුල් ජීවිතයට සහභාගී විය හැක්කේ සතුටින් මිස පාලනය කිරීමේ අරමුණින් නොවේ.
- සෑම කෙනෙකුටම ගෞරවයක් දැනෙන අතර, එම ගෞරවය අවංක ආදරයේ පදනම බවට පත් වේ.
3 කොටස: ලේලියන් සඳහා ප්රායෝගික මගපෙන්වීමක්
ඔබ මෙය කියවන ලේලියක නම්, ඔබ වෙහෙසට පත්ව සිටිය හැකිය. ඔබ මොනවා කළත් එය ප්රමාණවත් නැතැයි ඔබට හැඟෙන්නට පුළුවන. ඔබ උත්සාහ කිරීම නතර කර තිබෙන්නට පුළුවන. එසේත් නැතිනම් ඔබ අලුතින් විවාහ වූ අයෙකු නම්, ඔබට මෙම සබඳතාව නිවැරදිව ආරම්භ කිරීමට අවශ්ය විය හැකිය.
මතක තබා ගන්න: ඔබට ඔබේ නැන්දම්මාගේ හැසිරීම පාලනය කළ නොහැක. නමුත් ඔබට ඔබේ ප්රතිචාරය පාලනය කළ හැකිය — එම ප්රතිචාරයට ඔබ සිතනවාට වඩා විශාල බලයක් ඇත.
නැන්දම්මා පවසන සෑම දෙයකටම ඔබ එකඟ විය යුතු නැත. නමුත් ඔබ අකමැති වන විට, ඔබ එය ප්රකාශ කරන ආකාරය සියල්ල වෙනස් කරයි. නිශ්ශබ්ද වීම, මඟහැරීම හෝ කෝපයෙන් කෑගැසීම වෙනුවට මනෝ විද්යාඥයින් පවසන "Assertive Communication" (ස්ථීර සන්නිවේදනය) පුහුණු වන්න. මෙයින් අදහස් කරන්නේ අනෙක් පුද්ගලයා ඔබට ගරු නොකරන විට පවා, ඔබ ඔබේ අදහස් පැහැදිලිව, සන්සුන්ව සහ ගෞරවනීය ලෙස ප්රකාශ කිරීමයි.
උදවු විය හැකි වාක්ය කිහිපයක්:
- "අම්මා කියන දේ මට තේරෙනවා, මම ඒ ගැන ස්තුතිවන්ත වෙනවා. හැබැයි මම මේ වැඩේ මේ විදිහට කරන්න කැමතියි."
- "අම්මා පවුලට හොඳම දේ කරන්න කැමති බව මම දන්නවා. මම මේ විදිහට කරලා බලන්නම්, ඒක කොහොමද වෙන්නේ කියලා අපිට පස්සේ බලන්න පුළුවන්."
- "මම ____ දේ ගැන අසහනයෙන් ඉන්නේ. අපිට ඒ වෙනුවට ____ විදිහට කරන්න පුළුවන්ද?"
මේවා ආක්රමණශීලී ප්රකාශ නොවේ. මේවා තමන්ගේ වටිනාකම දන්නා, එය ගෞරවයෙන් ප්රකාශ කරන කාන්තාවකගේ වචනයි.
මුල සිටම ඇති කර ගත යුතු වැදගත්ම සීමාවක් වන්නේ ඔබේ කුඩා පවුල් ඒකකයේ පෞද්ගලිකත්වයයි. මූල්ය තීරණ, දරුවන් හදන ක්රම, විවාහය තුළ ඇති වන අමනාපකම් — මේවා පවතින්නේ ඔබේ නිවස තුළ, ඔබ සහ ඔබේ සැමියා අතර පමණි. මේවා නිතරම අනෙකුත් ඥාතීන් සමඟ බෙදා ගන්නා විට, එය ඔබේ විවාහය තුළ ඇති විශ්වාසය බිඳ දමන අතර අනවශ්ය මැදිහත් වීම්වලට ආරාධනා කරයි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ රහස් තබා ගැනීම හෝ සීතල වීම නොවේ. එයින් අදහස් කරන්නේ ඔබේ පවුලේ අභ්යන්තර ජීවිතය ඔබට පමණක් අයිති කර ගැනීමේ පුරුද්දක් ඇති කර ගැනීමයි.
නැන්දම්මා යනු ඔබේ සතුරා නොවේ. ඇය ඔබ ආදරය කරන පුද්ගලයා හැදූ වැඩූ කාන්තාවයි. ඇයට ඇගේම ඉතිහාසයක්, තුවාල සහ බියක් ඇත. ඔබ ඇයව "දුෂ්ටියක" ලෙස නොව සාමාන්ය මනුෂ්යයෙකු ලෙස දකින විට සියල්ල වෙනස් වේ. අවංකව සම්බන්ධ විය හැකි එක කරුණක් සොයා ගන්න. එය ඉවුම් පිහුම්, ආගමික කටයුතු හෝ ඔබේ සැමියාගේ කුඩා කාලයේ මතකයන් විය හැකිය. එම එක නූලක් කාලයත් සමඟ විශාල පාලමක් විය හැකිය.
4 කොටස: නැන්දම්මාවරුන් සඳහා ප්රායෝගික මගපෙන්වීමක්
ඔබ මෙය කියවන නැන්දම්මා කෙනෙකු නම්, මම මුලින්ම ඔබට ගරු කරමි: ඔබ ඔබේ පවුල වෙනුවෙන් විශාල කැපකිරීමක් කර ඇත. ඔබ ආදරය කර ඇත. එය සැබෑවක් වන අතර එය අගය කළ යුතුය. නමුත් එම ආදරය නිසාම, මම ඔබට එක් දුෂ්කර කරුණක් ගැන සිතන්නට ආරාධනා කරමි: ඔබ දැනට එම ආදරය පෙන්වන ආකාරය නිසා ඔබ ළඟ තබා ගැනීමට උත්සාහ කරන මිනිසුන්ම ඔබෙන් ඈත් විය හැකිය.
විවාහය යනු පුතෙකු මව හැර යාම නොවේ. එය පුතෙකු තම වැඩිහිටි ජීවිතයට සම්පූර්ණයෙන්ම ඇතුළු වීමයි. මවක ලෙස ඔබ කළ කැපකිරීම්වල අවසාන ඉලක්කය වූයේ ද මෙයයි. තරුණ අවධියේ මනෝවිද්යාත්මක කාර්යය වන්නේ තවත් අයෙකු සමඟ ස්ථාවර සබඳතාවක් ගොඩනගා ගැනීමයි. මෙය සෞඛ්ය සම්පන්න දෙයකි. ඔබ මෙයට බාධා කරන විට, ඔබ පුතාව ආරක්ෂා කරන්නේ නැත. ඔබ ඔහුගේ නව ජීවිතය දුෂ්කර කරයි. එම දුෂ්කරතාවය කාලයත් සමඟ ඔබ වඩාත්ම බිය වන දේ — එනම් ඔබ සහ පුතා අතර දුරස්ථභාවය — නිර්මාණය කරයි.
ඕනෑම නැන්දම්මා කෙනෙකුට මට දිය හැකි වැදගත්ම උපදෙස මෙයයි: ඔබ වෙනුවෙන් කාලය වැය කරන්න. විනෝදාංශයක් සොයා ගන්න. ආගමික කටයුතුවලට සහභාගී වන්න. පරණ මිතුරන් හමුවන්න. සංචාරය කරන්න. අලුත් දෙයක් ඉගෙන ගන්න. උයනක් වවන්න. ඔබේ ජීවිත කතාව ලියන්න. මනෝවිද්යාත්මක සත්යය මෙයයි: ඔබේ ජීවිතය අර්ථවත් සහ කාර්යබහුල වන විට, පුතාගේ නිවස ගැන සොයා බැලීමට ඔබට ඇති කාලය ස්වාභාවිකවම අඩු වේ. ඔබ පවුල හමුවීමට යන විට, ඔබ යන්නේ වැරදි සොයන පරීක්ෂකයෙකු ලෙස නොව, සතුට ගෙන දෙන අමුත්තෙකු ලෙසයි. මෙය ආත්මාර්ථකාමීත්වය නොව පෞද්ගලික වර්ධනයයි.
ඔබට අත්දැකීම් ඇත. ප්රඥාව ඇත. අලුත් යුවළකට ඔබට ලබා දිය හැකි දේ බොහෝය. ප්රශ්නය වන්නේ ඔබ එය ලබා දෙන ආකාරයයි. "මගේ අත්දැකීම අනුව මෙන්න මේ දේ සාර්ථක වුණා — ඔයා කැමති නම් කරලා බලන්න" යන ප්රකාශය සහ "මේක මෙහෙම කරන්න, නැත්නම් වැරදියි" යන ප්රකාශය අතර අහසට පොළොව මෙන් වෙනසක් ඇත. එකක් ආරාධනා කරයි, අනෙක පාලනය කරයි. අලුත් යුවළ වැරදි කරනු ඇත. සෑම පරම්පරාවක්ම ඉගෙන ගන්නේ එසේය. ඔබේ භූමිකාව සියලු වැරදි වැළැක්වීම නොව, ඔවුන්ට අපහසු අවස්ථාවක පිහිට විය හැකි ආදරණීය රැකවරණයක් වීමයි.
5 කොටස: පුතාගේ භූමිකාව — යුධ පිටියක් නොව පාලමක් වීම
බොහෝ ශ්රී ලාංකික පවුල්වල පුතා පසුවන්නේ ඉතා අපහසු ස්ථානයකයි. ඔහුගෙන් ගෞරවනීය පුතෙකු සහ ගෞරවනීය සැමියෙකු යන චරිත දෙකම අපේක්ෂා කෙරේ. මව සහ බිරිඳ ගැටෙන විට, ඔහුට එක් අයෙකු තෝරා ගැනීමට සිදු වේ. මෙය ඔහුට අසාධාරණය.
පුතාගේ කාර්යය මව සහ බිරිඳ අතර විනිශ්චයකරුවෙකු වීම නොවේ. ඔහු කළ යුත්තේ සීමාවන්, ගෞරවය සහ සාමකාමී සහජීවනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමයි. මව බිරිඳ විවේචනය කරන විට, ඔහු එය විහිළුවට නොගත යුතුය. ඔහු සන්සුන්ව හා ගෞරවයෙන් පැවසිය යුතුය: "අම්මේ ඒක එයාගේ විදිහ, අපි එයාට ඒකට ඉඩ දෙමු." බිරිඳ මව ගැන පැවසන විට, ඔහු එයට සවන් දිය යුතුය, නමුත් මෘදු ලෙස මතක් කළ යුතුය: "අම්මා එන්නේ වෙනස් පරම්පරාවකින්. මම ඒ ගැන එයා එක්ක කතා කරන්නම්." ඔහු විනිශ්චයකරුවෙකු නොව පාලමකි.
මවගේ හැසිරීම ඔබේ විවාහයට බලපාන්නේ නම්, ඔබ ඒ ගැන ඇය සමඟ සෘජුව කතා කළ යුතුය. මෙම සංවාදය සාර්ථක වීමට නම් එය:
- පෞද්ගලික විය යුතුය (අනෙක් අය ඉදිරියේ නොවේ).
- සන්සුන් විය යුතුය (චෝදනා කිරීමක් නොවිය යුතුය).
- පැහැදිලි විය යුතුය (වෙනස් විය යුතු හැසිරීම ගැන පැහැදිලිව කියන්න).
- ආදරණීය විය යුතුය (එය පවුලේ සතුට වෙනුවෙන් කරන දෙයක් ලෙස පෙන්වන්න). මෙවැනි සංවාදයක් කරන පුතෙකු අකීකරු පුතෙකු නොවේ. ඔහු තම මව ඔහුව හැදූ වැඩූ ආකාරයටම වගකිවයුතු වැඩිහිටියෙකු ලෙස ක්රියා කරන්නෙකි.
6 කොටස: මුළු පවුලටම පියවරෙන් පියවර විසඳුම් සැලැස්මක්
පියවර 1: පවුලේ සාකච්ඡාව සියල්ලන්ම සන්සුන්ව සිටින වෙලාවක අවංක සාකච්ඡාවක් කරන්න. මෙහි ඉලක්කය දොස් පැවරීම නොව, එකිනෙකාගෙන් බලාපොරොත්තු වන දේ සහ සීමාවන් ගැන එකඟ වීමයි.
පියවර 2: අනෙකාගේ හැඟීම් පිළිගැනීම (Validation) ඔබ අනෙකා සමඟ එකඟ නොවූවත්, ඔවුන්ගේ හැඟීම් තේරුම් ගන්නා බව පෙන්වන්න. ලේලි: "අම්මා මේ පවුලට කොච්චර ආදරේද කියලා මම දන්නවා." නැන්දම්මා: "ඔයාට මේ අලුත් ජීවිතයට හැඩගැහෙන්න අමාරු ඇති බව මට තේරෙනවා." මිනිසුන්ට තමන්ව අගය කරන බව දැනෙන විට, සටන් කිරීමේ අවශ්යතාවය අඩු වේ.
පියවර 3: අගය කිරීමේ පුහුණුව සතියකට වරක් හෝ අනෙක් පුද්ගලයාගේ එක හොඳ දෙයක් පවසන්න. "අම්මා හදපු කෑම රසයි," "දරුවන්ව බලාගත්ත එකට ස්තුතියි." මනෝවිද්යාවට අනුව මෙවැනි ධනාත්මක හුවමාරු නිසා මොළයේ සෙරොටොනින් මට්ටම වැඩි වන අතර සබඳතා සුවපත් වේ.
පියවර 4: අවශ්ය නම් වෘත්තීය සහාය ලබා ගැනීම ගැටුම් වසර ගණනාවක් පවතී නම් හෝ සන්නිවේදනය සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටී ඇත්නම්, උපදේශකයෙකු හෝ මනෝ විද්යාඥයෙකු හමුවන්න. එය දුර්වලකමක් නොව බුද්ධිමත්කමකි.
7 කොටස: සංස්කෘතික කතාව අලුතින් ලිවීම
"දුෂ්ට නැන්දම්මා" සහ "නපුරු ලේලි" යන කතාව අපේ සංස්කෘතිය තුළ කොතරම් තදින් මුල් බැස ඇත්ද යත්, අපි එය ප්රශ්න කිරීම පවා නතර කර ඇත්තෙමු. නමුත් සංස්කෘතිය යනු අප විසින්ම සාදාගන්නා දෙයකි.
අපි අලුත් කතාවක් කියන්නට පටන් ගත්තොත්? නැන්දම්මා යනු ප්රඥාව සහ උණුසුම ලබා දෙන ගුරුවරියක වන කතාවක්. ලේලි යනු පවුලට අලුත් ශක්තියක් සහ දැක්මක් ගෙන එන කතාවක්. පුතා දෙපැත්තට ඇදෙන්නේ නැතිව, දෙපැත්තෙන්ම ශක්තිය ලබන කතාවක්. පවුල් සුවපත් කළ හැකිය. සබඳතා ගොඩනැගිය හැකිය. නිවසක් සැබවින්ම සාමකාමී තැනක් බවට පත් කළ හැකිය.
නිගමනය: කාන්තාවන් දෙදෙනෙක්, එකම පවුලක්, එකම අනාගතයක්
නැන්දම්මා සහ ලේලි සතුරන් නොවේ. ඔවුන් කිසිදාක සතුරන් වී සිටියේ ද නැත. ඔවුන් යනු එකම පවුලකට ආදරය කරන කාන්තාවන් දෙදෙනෙකි. අවබෝධය ඇති විට සහ සීමාවන්ට ගරු කරන විට, මෙම සබඳතාවය ඉතා ලස්සන සබඳතාවක් බවට පත් වේ. ඔබේ නිවස යුධ පිටියක් විය යුතු නැත. නිවැරදි අවබෝධය සමඟ එය ආදරය සහ සාමය පවතින පූජනීය ස්ථානයක් බවට පත් කළ හැකිය.
© Persona Mind | www.brandnova.site